Spójrzmy na to samo zjawisko inaczej:
Są też energie/ludzie, którzy nas testują. Słyszeliście takie stwierdzenie, że wszystko co jest, jest potrzebne, inaczej by tego nie było? Ma to głęboki sens o którym tu nie będziemy się rozwodzić. Założę, że to prawda, że starzy myśliciele byli dużo mądrzejsi ode mnie i nie ma sensu ich weryfikować moim kubusiowym rozumkiem.

Gdy postanawiamy się rozwijać, wzrastać albo uczyć czegoś nowego w kategorii rozwoju duchowego, to Miłość już się cieszy. Jednak człowiek to stworzenie złożone, często zmienne i niepewne. Gdy są jeszcze w nas te wątpliwości, te przekonania, których już dawno być nie powinno jak: I tak nikt mnie prawdziwie nie pokocha! Zawsze muszę spieprzyć to co dla mnie najważniejsze! Gdyby nie te moje wady to może ktoś by mnie naprawdę polubił. Na miłość zasłużę dopiero jak się zmienię! itd…
To istnieje konieczność weryfikacji, czy na pewno już te przekonania to przeszłość, i tylko pozostaje posprzątać, czy też nadal jesteśmy do nich przywiązani.

Ponieważ te przekonania są bardzo mocnymi stwierdzeniami bezpośrednio uderzającymi w to kim jesteśmy, w nasze indywidualne święte JA JESTEM, zaprzeczającymi naturze naszej świadomości, to i testy będą poważne. Spotykamy partnera co sprawdzi nieświadomie to co tak naprawdę o sobie myślimy. Jego cechy, jego sposób mówienia i działania najpierw nas przyciągnie, poczujemy zakochanie a potem zaczniemy znów sobie zadawać pytania, które będą miały nas na te przekonania naprowadzić. Albo wprost po kłótni, w gniewie wykrzyczymy: „Zawsze kurwa musi się spierdolić!” Właśnie w tym momencie powinniśmy się zatrzymać i spojrzeć do wewnątrz, to co myślimy o sobie wyszło na jaw. Tu powinna pojawić się wdzięczność, że mogłem to zobaczyć. To dla mnie moment najtrudniejszy bo w środku wciąż się gotuje od gniewu.

Te lekcje też są udzielane przez istoty potocznie nazywane ciemnymi. Pamiętamy, że one skoro są to mają rację bytu i są niezbędnym elementem rzeczywistości, tej która jest tworzona i zarządzana przez Miłość. Gdy cierpimy z powodu nieodwzajemnionego uczucia, albo gdy te istoty nam lub partnerowi namieszały podszeptami w głowach i dochodzi do rozdzielenia, to pojawia się bardzo poważna pokusa wewnętrzna. Ból rośnie z dnia na dzień a my byśmy już chcieli go zakończyć. Słabniemy energetycznie ale i nasza wola ma się coraz gorzej. Jesteśmy dosłownie kuszeni by sprawdzić, czy wiemy, że mamy wolną wolę i możemy sami zarządzać swoimi wartościami i kierunkiem życia. To czego nie chcemy zrobić to powiedzieć: „Zrobię cokolwiek byle to cierpienie się skończyło.” Lub coś podobnego. To bardzo głębokie nieposzanowanie siebie i swojego JA. Nikt nie chce być przedmiotem który zrobi cokolwiek co mu się powie. Właśnie na tym to polega. W relacji z drugą osobą mamy szanować siebie i to kim jesteśmy, bo tylko wtedy będziemy umieć szanować odmienność w ukochanej osobie. Wiedzieć kim jesteśmy i wiedzieć, że ta druga istota to samo wie o sobie. Jak to łatwo się pisze a jak trudno mi to praktykować! To są jednak sprawy kluczowe z perspektywy ezoteryki.

Wydawało by się, że ta nasza Miłość wystawiana jest niesprawiedliwie na niezliczone próby. Tu jednak przychodzi „cios” największy. Otóż moim zdaniem to właśnie ta ciemna strona postępuje zawsze Sprawiedliwie a więc zgodnie z Prawem Naturalnym. To oni znają je doskonale i oni wiedzą, że wolnej woli się nie łamie. Co to oznacza dla nas? Ano tyle, że daliśmy się zwieść. Sami robimy coś źle, że cierpimy bo nie znamy Prawa ani Siebie.

Przyjaciele, gdy w waszym życiu pojawia się traumatyczne doświadczenie i czujecie, że Miłość czy kochana osoba jest stracona, to pewnie jeszcze nie jesteście z siebie dumni tak jak być powinniście. Nieważne ile popełniliście błędów i co mówią o Was inni, wszyscy tu jesteśmy na drodze stawiana się i jedyna droga to być dumnym z tego kim się jest, bo to Wasz punkt wyjściowy. Jak istniejecie to jesteście potrzebni a wręcz niezbędni w tym ekosystemie. Wy jesteście niezbędni a nie wasz wyimaginowany i nieosiągalny obraz siebie.

Czas. To pojęcie zatrważające samo w sobie. Niby wiemy, że wszystko mija, ale gdy boli z powodu Miłości to czas stoi w miejscu. Przypominajmy więc sobie samemu codziennie: Wszystko mija, wszystko się zmienia. To czas kiedy warto wracać pamięcią do chwil najpiękniejszych, wręcz zmuszać się do tego by zbalansować swoją psychikę. Tak jak ciało goi rany w swoim tempie tak robi to psychika. Uparcie wraca do równowagi gdy nie posiłkujemy się tabletkami czy innymi znieczulaczami.

Mimo tak wielu porażek w życiu, tych miłosnych, wciąż rozbrzmiewają w mojej głowie pytania: Dlaczego to w niej się zakochałem? Dlaczego znów „musiało” zakończyć się cierpieniem? Czy moje serce jest głupie?

Wierzcie lub nie ale ja już byłem bliski uwierzenia w to, że mój wewnętrzny kompas, serce mężczyzny, kompletnie nie wie co robi. Nadal siedzę i medytuję nad tym i dochodzę do następujących wniosków, rodzaju podsumowania tego co napisałem wyżej. Człowiek to nie są odrębne kawałki, jak serce i rozum, czy świadomość i podświadomość. To wszystko ze sobą współpracuje. I tak jak przyroda uczy nas symbiozy tak i nasz wewnętrzny świat powinien być takim obrazem, wzajemnej współpracy każdego elementu. Serce i intuicja widzą więcej, poza możliwościami pojmowania rozumu i ponad czasem. Serce stara się wskazywać kierunek, jego głos jest często niezwykle silny ale czasowy. To może na przykład być uczucie zakochania. Jak się uprzemy to je zdusimy. Czas właśnie potrafi ten głos zatrzeć, wymazać. Jak zostaniemy sami to serce w końcu przestanie bić do tej osoby bo po latach i my się zmieniliśmy a i teraz już nie czas i miejsce na to doświadczenie. To jednak ta smutna, traumatyczna droga bo w głębi czujemy, że niewyrażona miłość w tym czasie to czas stracony w dużej mierze.

Serce nie wie jak być razem w tym świecie, serce wie z kim i dlaczego. By to formalnie zrealizować potrzeba wiele trudu. Im silniejsze uczucie tym pewnie więcej trudu bo to sugeruje, że te nasze symbole na których się przyciągamy, są na skrajnych pozycjach „gorąca i chłodu”, miłości własnej i tej obdarowywającej.

Być razem to raczej zadanie dla zespołu narzędzi jakie mamy, spójnej całości jaką jest człowiek. W tym przypadku to nawet nie o jednego człowieka chodzi. Tak, serce można postawić w roli nawigatora, ale to rozum będzie wiedzieć jak płynąć i omijać rafy. To rozum będzie pokonywał kolejne traumy z przeszłości i pomagał w ich leczeniu. To rozum podpowie jak wspólnie się wspierać by to co drażni nas na wzajem zrozumieć dla wspólnego dobra. Tylko rozum będzie wiedział jak połączyć część męską i żeńską. Co wnosi On a co Ona. To Wola będzie trwać przy wybranym kierunku. Tylko Wolą możemy codziennie wybierać podpowiedzi od Serca i Rozumu, bo tylko nasza Wola ma siłę realizacji tego co ważne. Tylko kreatywność z Wolą wyznaczą nowe cele i pomogą w rozwiązaniu konfliktów, które są nie do pogodzenia. A uwierzcie mi, w przypadku gdy połączyła nas Miłość to nie raz taka potrzeba zaistnieje.

Miłość będzie wzmacniać naszą spójność i indywidualność. Gdy nie odpuścimy każdego dnia będziemy lepiej rozumieć czym jest rodzina i wolność z kochanymi osobami w ramach Miłości. Gdy zaczniemy to robić wspólnie, z kochaną osobą to poczujemy smak Wolności/Miłości w najpiękniejszym ludzkim wymiarze.

I jeszcze jedno, jak zaczynami kogoś nienawidzić bo coś poszło nie tak, to jest to znak, że bardzo kochamy i nienawidzimy czegoś co nie pozwoliło kochać dalej. Tak naprawdę nigdy nie kierujemy tego uczucia do osoby, te uczucie nie do tego jest zaprojektowane, ono celuje w coś co miłość zatrzymuje. Trzeba wysiłku by to coś znaleźć. Zachowanie, decyzje itd… by móc wiedzieć co zmienić.